Ardennen, OSG, klas 3 havo/vwo

Zo, een weekje naar La Roche-en-Ardenne met school, dat is niet zomaar wat!

Maandagochtend om acht uur met de boot, erg vroeg, maar wel met het vooruitzicht van een week om niet te vergeten. Eenmaal buiten het TESO-terrein stond er voor ons een bus met buschauffeur klaar. Laten we zeggen dat de buschauffeur met zijn verkeerde been uit bed was gestapt. We hebben lang gewacht tot we weg gingen met de bus, ook omdat de chauffeur een half uurtje nodig had. Maar we zaten wel mooi in de bus op weg naar de Ardennen. Zeven lange uren in de bus hebben we met elkaar gepraat over wat we zouden gaan doen, hoe mooi het er zou kunnen zijn, en vele andere dingen, oftewel een stelletje zenuwpezen zeven uur lang in een bus… hulde voor de leraren die mee waren op die busreis. Gelijk toen we België inreden viel mij iets op, er was in België toch een heel ander landschap, een prachtig landschap. En hoe dichter we bij onze bestemming kwamen, hoe mooier het landschap werd. Ook waren er veel heuvels in de omgeving van La Roche.

Eenmaal aangekomen op onze bestemming mochten we onze spullen naar de campingplaats brengen, en weer terug naar de bus. We werden vijf minuutjes verderop afgezet. We moesten onze benen strekken na de lange busreis. We kregen een kaart mee van de organisatie die ons begeleid heeft, de hele week. De organisatie heet Huski Reizen, en heeft een fantastische week voor ons in elkaar geknutseld. Gelijk toen we begonnen met lopen, merkte we al wel dat we in De Ardennen zaten, dichte bebossing, en hoge heuvels met veel afgebrokkelde stukken rots. Ik zelf vind dat prachtig om te zien. Eenmaal bovenaan de heuvel, was een klein kerkje echt prachtig om te zien. Het was een hoge berg, dus je had echt een immens uitzicht voor het kerkje, je kon minstens 30 kilometer ver kijken, en het enige wat je zag waren veel kleine dorpjes met wat huisjes, en boerderijen. Hierna hebben we nog ver gelopen tot we weer bij de camping waren. Een grote omweg tot de camping, maar wel een hele leuke.

 

Terug op de camping, die trouwens Camping Du Pouhou heet, hebben we onze tenten opgezet en ingericht en hebben we even de camping bekeken. Daarna moesten we zelf ons eten klaarmaken, op een gaspitje met een flesje gas, een heel gedoe, maar wel grappig. Maandag hebben we macaroni gegeten. Althans Belgische macaroni, want het leek meer op Penne, maar er stond wel macaroni op de doos. Ook zijn we ingedeeld in kookgroepen waarmee je de hele week hebt gekookt. Ook mocht je zelf een tentgroep indelen, waarmee je ook de activiteiten deed. Na het eten hebben we nog even gepraat over de indrukwekkende eerste dag, en om half elf was het stil(campingregel).

Dinsdagochtend zijn we om zeven uur wakker gemaakt, en moest er om acht uur gegeten worden. De lokale bakker had veel brood gebakken en afgeleverd. Om negen uur moest je met je activiteitengroep (meerdere tentgroepen) klaarstaan. En voor ons als groep was de activiteit mountainbiken. We zijn eerst naar het ‘huskiterrein’ gelopen, waar ook een klimparcour, een schietbaan, en een teamwork terrein was. Je kon met een snelle, een nog snellere groep of met een hele snelle groep mountainbiken. Wij hebben dan voor de middelmatige groep gekozen. Daar werd eerst door Karel en Jeroen van Huski uitgelegd hoe de mountainbike werkte, hoe je remde, enzovoorts. We hebben een hele grote helling genomen, die wel uren leek te duren voor je gevoel, maar eigenlijk maar een half uurtje duurde. Maar toen we eenmaal boven waren werd dat ook mooi beloond met een prachtig uitzicht. We hebben mooie afdaling met prachtige stukken bos, maar ook vlaktes, en langs steile afgebrokkelde hellingen gefietst. Echt een hoogtepunt van de week, wat ikzelf niet snel zal vergeten, omdat het uitzicht met de fiets zo prachtig is, en je op plekken komt die je met de normale fiets niet bereikt. We zijn teruggefietst naar het ‘huskiterrein’ waar we ons zelf klaargemaakte lunch hebben opgegeten. Daarna stonden er op het huskiterrein mensen van huski op ons te wachten om het teamwork- en schietprogramma te doen. Eerst mochten we het schietprogramma doen, waar we begonnen met een gewone pijl en boog, daarna een kruisboog, een katapult en als klap op de vuurpijl een luchtbuks. Dat was ook echt leuk om te doen. Gelijk na het schietprogramma mochten we door naar het teamworkprogramma. Hier hebben we verschillende spelletjes gedaan, waarop je echt op elkaar moest vertrouwen. Dit was vooral grappig om te doen, omdat je hier echt creatief bij moet zijn. Toen we terug naar de camping wilde, begon het hard te regenen. De mensen van huski hebben met ons een geheim pad langs een steile berg gelopen, met veel bomen, dus we werden niet zo nat. Maar je moest wel verstandig lopen, omdat als je een verkeerde stap nam en uitgleed, je gewoon naar benden kletterde en in een beekje terechtkwam. Er zijn trouwens echt hele leuke beekjes in de Ardennen. Er liep er ook eentje recht langs onze tenten, wat dus heel leuk was, want je hoorde dus in ’s nachts het water stromen. Toen we op de camping waren, waren wij de enige op de camping omdat de andere helft van de mensen op bivak was, daarover straks meer. De rest van de middag mochten we dus rustig op het terrein relaxen van de drukke dag. Om zes uur aten we spaghetti die we ook weer zelf moesten klaarmaken. In de avond zijn er volop kaartspelletjes gedaan. Dinsdagavond hadden we een briefing voor woensdag, omdat we woensdagochtend al op weg naar de bivak moesten.     

Woensdagochtend moesten we ook weer om zeven uur opstaan, acht uur ontbijten en om half tien klaarstaan voor de bivak. Eerst moesten we met een gps-tocht de weg naar het bivakkamp zien te vinden, en dat was een hele reis. Eerst moesten we al een enorme berg op, waar tevens wel een prachtig uitzicht was. Door een paar dorpjes kwamen we aan bij een afgelegen bos. Wij hebben het kompas op de gps natuurlijk constant gevolgd, maar kwamen tegen een dicht bebost struikgewas met bramenstruiken, mega brandnetel en allemaal doorns. We dachten niet dat dat het zou zijn, dus hebben in de wijde omgeving naar een goed pad gezocht, maar niks te vinden. Toen hebben we het noodnummer van Huski gebeld en in het struikgewas moest ergens een pad zijn. We zijn dus door 500 hele lange meters door het struikgewas gelopen, ook weer een heel avontuur. Maar het was beter dan de groep die de dag voor ons de bivak had gedaan, want die hadden vijf kilometer omgelopen. Even na het struikgewas kwamen we op een berg op een klein weggetje tussen twee weilanden te lopen. Op het ene weiland liep alleen een stier met koeien…. En ik liep voorop en zag de stier stampend naar ons kijken. Hij was dus duidelijk niet blij ons te zien bij zijn vrouwen… en het enige wat ons en de stier scheidde was één prikkeldraadje op een paar rotte palen, dus zijn we maar onder het prikkeldraad over het andere weiland gelopen, waar geen koeien stonden. Na nog vele kilometers door het bos en over de boerenerven kwamen we aan op het kamp waar wat zeilen en een beetje touw klaarlag. Van de zeilen en het touw moest een tent gemaakt worden en dat is iedereen nog goed gelukt ook. Daarna hebben we hout gezocht voor het kampvuur. Dat kampvuur mocht aangestoken worden met magnesiumsticks waar dan vonken af komen waardoor er op den duur vuur komt, en heel gedoe, maar we hebben vuur gekregen en hebben daar knakworsten warmgemaakt en tosti’s op geroosterd. We hebben die avond gezellig bij elkaar gezeten, en we zijn vroeg gaan slapen, want donderdag zou ook een heel leuke dag worden. Maar dat slapen lukte velen niet echt omdat we bovenop de berg met bomen sliepen, en daar liep het dus geleidelijk af, en je zakte dus steeds een heel stuk naar beneden. De volgende ochtend hebben we ontbeten rond het kampvuur en lunch klaargemaakt. Toen werden we weer opgehaald door huski waar we een stuk naar het wildtrials parcours moesten lopen. Eenmaal aangekomen op het terrein zag je een prachtige steile berg waar gewoon een groot gedeelte een bijna verticaal stuk rots was. Ook zag je een touw bovenaan dat stuk waar je vanaf moest tokkelen. We werden in tuigjes gehesen, en mochten naar boven. Ik had hoogtevrees maar ben toch gegaan. Ik had namelijk al stiekem gezien dat er naast het tokkelen nog een soort van trap naar beneden was. Het was wel een ervaring om nooit te vergeten, en ik ben blij dat ik het gedaan heb. Eerst naar boven op de rotswand en met een touwparcours nog een stuk naar boven en toen weer naar beneden tokkelen. Ik ben wel met de rotswand naar boven gegaan, maar ben afgehaakt bij het touwparcours. Ondanks dat was het wel een unieke ervaring. En je had ook daar weer een immens uitzicht. Ik was wel blij toen ik weer beneden was, en het tuigje weer had afgedaan. Toen moesten we weer een lange kaarttocht doen… Sil en Ingrid, de begeleiders hebben het ook zwaar gehad. Geklaag van pubers kan best erg zijn. En vooral de wandeling waren vooral zwaar voor ‘de pubers’. Toen ook die wandeling erop zat hebben we de rest van de middag met iedereen gezellig op het terrein van ‘pouhou’ bij de tenten gezeten. Om zes uur hebben we rijst gegeten… en daarna hebben we het kampvuur op het midden van het terrein aangestoken. Dat was ook hartstikke gezellig met alle klassen. We zijn wat laat naar onze tenten gegaan, maar ja het was toch de laatste avond. De volgende ochtend moesten we heel vroeg opstaan, en vroeg ontbijten, want om tien uur zou de bus vertrekken, dus dan moesten alle tenten leeg zijn, en moest het hele kampement afgebouwd worden, de banken, de tenten, de partytenten, alle spullen, en de caravan van Paulus en Nico. Die hebben de hele week in de caravan geslapen, vanwege wat blessures. Na het ontbijt hebben we dat dus ook allemaal gedaan. Paulus en Nico gingen met de caravan eerder weg, althans dat was het plan. Maar de auto met caravan kwamen de heuvel niet op. Dus hebben we ze maar even de heuvel opgeduwd. Dat was weer even een grappig momentje. Om tien uur moesten we helaas na een prachtige week weer terug naar Texel. Na een lange busreis waren we weer op het eiland waar de vakantie kon gaan beginnen.

Het was een week om niet te vergeten. We hebben prachtige dingen gezien, heuuul veel gelopen en het was heel gezellig, ik zou het zo nog een keer doen.

Mag ik Paulus Punselie, Peter Pedersen, Ingrid van Dam, Sil Gaaff, Angelica Sundin, Nils Lely, Jeroen Plag, het hele Huski team en in het bijzonder Nico Kremer bedanken, omdat Nico graag genoemd wilde worden.

Het was prachtig.

er zullen nog foto's op de site komen.

van rodny Stolk

email: rodnystolk@outlook.com

Bekijk hier het videoverslag van Jasmijn Baptist:

 


Meer weten



Ook interessant


Geen antwoord kunnen vinden?

Neem via een ander kanaal contact met ons op: