Jan Knippenberg Memorial 2016

Op vrijdag 24 en zaterdag 25 maart was de laatste Jan Knippenberg Memorial. En daar heb ik aan meegedaan. In een redelijk groot team hebben we in estafette 120 kilometer hardgelopen. De start was om 12 uur ’s nachts in Hoek van Holland.

Vroeg in de avond verzamelden we ons bij de OSG De Hogeberg. Daar aten we een macaroni maaltijd en namen we nog wat dingen door. De busrit was heel gezellig, jammer genoeg werd er iemand ziek en brachten we hem naar een plek waar hij kon uitrusten. Eenmaal aangekomen kleedden we ons om en liepen we naar de start. Sil van Heerwaarden begon met lopen. In de Land Rover die over het strand met de loper mee reed zaten Marijke Duim, Lindsey Nachtegaal en Pieter van den Broeck. Nadat zij alle vier een stukje hadden gelopen werd er gewisseld.

De wissel daarna was het mijn beurt. Samen met Milou de Ruijter, Rodney Stolk en Iwen Seifert stapten we in de Land Rover. Rodney begon met lopen. Toen was het mijn beurt, Rodney tikte me aan en ik begon te rennen met de Land Rover achter me aan. Na een tijdje stuitte ik op een geultje. De chauffeur van de Land Rover zei; ‘je kan er wel doorheen lopen.’ Dus dat deed ik. Het water was enkeldiep, fijn, dacht ik. Mijn schoenen zijn dus al nat. Maar dat was niet het ergste, want het water had me ingesloten, ik liep op een soort eiland! Dus ik móest nog een keer door het water, alleen was dat niet zo ondiep. Ik waadde door kniehoog water heen en was dus doorweekt. Achteraf kwam ik er achter dat ik de enige was die zo nat was geworden.

Toen mijn groep weer had gewisseld ging ik in de bus zitten, pakte mijn deken en viel in slaap. Iedereen was toen moe en het was heel koud. Ik werd weer wakker en het was licht. Mijn hardloopschoenen waren nog te nat om mee te lopen, toch wilde ik heel graag lopen dus trok ik mijn eigen gewone schoenen aan en stapte ik in de Land Rover samen met Marijke Duim, Mart Kikkert en Joshua ­­van der Voort. Op mijn eigen schoenen lopen was niet zo goed voor mijn knieën, maar toch liep ik gewoon door. Na samen met Sil van Heerwaarden, Pieter van den Broeck, Iwen Seifert, Rodney Stolk en Michiel Lohse in de Land Rover te hebben gezeten, mocht ik weer terug naar de bus. Daar reden we naar de volgende wissel, maar we waren te laat. De Land Rover was al weg. Bij de volgende wissel was het hetzelfde. Toen we gelukkig weer op tijd aankwamen bij het wisselpunt stampte ik, met mijn weer droge hardloopschoenen, weer in de Land Rover. We renden om de beurt vier minuten. Weer een wissel en ik stapte weer in de bus. We reden verder naar de finish. Daar stond het oud-leerlingen team al te wachten. We voegden ons bij hun en na een lange tijd wachten kwam Rodney aan rennen met de Land Rover achter hem. Met de hele groep renden we juichend over de finish in Den Helder. Drie mensen renden nog naar de boot en de rest reed mee met de busjes. Op Texel renden we naar het graf van Jan Knippenberg, twee vrienden van Jan hielden een toespraak en toen renden we naar school. Daar kregen we een hamburger te eten en praatten we nog even over onze ervaringen van die nacht. Toen ik thuis was voelde ik pas hoe moe ik was. Ik heb dan ook heerlijk geslapen.

Deze loop was echt ontzettend leuk om te doen, ik heb een hele nieuwe ervaring beleeft. Jammer genoeg was het de laatste keer. Maar wat heb ik er van genoten, van het lopen, en van de gezelligheid onder het team. Zoals Jan Knippenberg zelf zei; Lopen is geen sport maar een manier van reizen. 

Jasmijn Baptist


Meer weten



Ook interessant


Geen antwoord kunnen vinden?

Neem via een ander kanaal contact met ons op: